ហៀល វែលឌី
ថ្មីៗ នេះ បក្សកុម្មុយនិស្តចិន ក្នុងសមាជជាតិប្រជាជនចិន បានប្រកាសដកលោក បូ ស៊ីឡៃ ចេញពីតំណែងជាប្រមុខបក្សក្រុង Chongqing ធ្វើអោយមានការបកស្រាយផ្សេងៗ ជាច្រើន រហូតដល់ថាសារពត៌មានលោកខាងលិចមួយចំនួន ផ្សាយថាមានការប្រុងប្រៀបធ្វើរដ្ឋប្រហារផង។ មកទល់គ្នានឹងពេលនេះ ក៏មានអ្នកវិភាគមួយចំនួនបដិសេធ និងអះអាងថា ពត៌មានថាអាចមានរដ្ឋប្រហារនៅប្រទេសចិន មិនមានអ្វីជាការពិតទេ តែ ការដែលពត៌មានតាមអាំងទែរ ណែតបានធ្វើអោយមានការរំជើបរំជួលលើពិភពលោកទាំងមូល ពិសេសអ្នកប្រើអាំងទែរណែតប្រមាណ ៣០០ លាននាក់នៅប្រទេសចិន គឺជាប្រការគួរអោយព្រួយបារម្ភមិនតូចទេ សំរាប់មេដឹកនាំចិន។ តទៅជាមតិរបស់លោក Benjamin A Shobert កាលពីថ្ងៃ ២៣ មិនា ក្នុង វ៉ែបសាយត៍ពត៌មាន Asia Times ៖
ការចាកចេញរបស់លោក បូ ស៊ីឡៃ ជាលេខានៃគណៈកម្មាធិការក្រុង Chongqing នៃបក្សកុម្មុយនិស្តចិន បានទុកអោយគ្រប់ៗ គ្នា ដែលចាប់អារម្មណ៍អំពីការវិវត្តន៍នៃប្រទេសចិន អេះក្បាល រកយល់មិនឃើញថា អ្វីទៅដែលធ្វើអោយមានការចាកចេញភ្លាមៗ និងដោយបង្ខំរបស់គាត់។ ការច្របូកច្របល់ទាំងខាងក្នុង និងក្រៅប្រទេសចិន បានបន្តរហូតមកទល់គ្នានឹងថ្ងៃពុធ នេះ ខណៈដែលអ្នកឃ្លាំមើលចិន ជាច្រើន ដែលចង់ភ្ជាប់ការចាកចេញរបស់លោក បូ ទៅក្នុងទស្សនៈមានពីមុនមកមួយចំនួនស្តីពីចិន បានផ្តល់នូវការបកស្រាយផ្ទាល់រៀងខ្លួន។
ការពិតជាមូលដ្ឋាន មិនមានអ្វីដែលមិនចុះសម្រុងគ្នាទេ។ ក្នុងសម័យប្រជុំសមាជជាតិប្រជាជនចិន ថ្ងៃ ១៥ មិនា ការដកតំណែងលោក បូ ត្រូវបានធ្វើជាសាធារណៈ។ គិតពីបុគ្គលិកលក្ខណៈ មានមនុស្សតិចណាស់ដែលជំទាស់ថា បូ ជាអ្នកនយោបាយដែលលេចមុខ និងល្បី ឈ្មោះបំផុតរបស់ចិន។ ប្រជាប្រីយ៍ភាពរបស់លោក បូ កើតឡើងពីជោគជ័យនៃអ្វីដែលត្រូវបានគេហៅថា គំរូ Chongqing។ គំរូនេះ ជំរុញអោយមានការចូលពាក់ព័ន្ធរបស់រដ្ឋខ្លាំងឡើង នៅក្នុងវិស័យសេដ្ឋកិច្ច ខណៈដែលធ្វើសេវាកម្មសង្គមផង និងចំណោទធំៗ អំពីវិសមភាពសង្គម ដែលជាធាតុផ្សំសំខាន់នៃគំនិតផ្តើមរបស់រដ្ឋាភិបាលមូលដ្ឋាន។ លោក បូ បានប៉ះពាល់ដល់ផ្នែកដែលមានភាពរសើបមួយក្នុងមរតក៌នយោបាយរបស់ចិន នៅពេលដែលគាត់បានលើកដម្កើងស្មារតីរបស់ ម៉ៅ (សេទុង) ដោយលើកទឹកចិត្ត និងដឹកនាំអោយមានការច្រៀងជាសាធារណៈនូវអ្វីដែលហៅថា “ចំរៀងក្រហម”។ ទើបតែពេលថ្មីៗ បំផុតនេះ គាត់ត្រូវបានដាក់ក្នុងស្ថានភាពមួយលំបាក ដោយសារតែការខុសភ្លាត់ និងរួចទៅការចាប់ខ្លួនអនុសេនីថ្នាក់កំពូលរបស់លោក គឺ Wang Lijun បន្ទាប់ពីការប៉ុនប៉ងរបស់ លោក Wang ក្នុងការស្វែងរកការ ជ្រកកោននយោបាយក្នុងកុងស៊ុលសហរដ្ឋអាមេរិក នៅ Chengdu រដ្ឋធានីនៃខេត្ត ស៊ីឈួន ដែលនៅជាប់នឹងព្រំដែនជាមួយគ្នានឹង Chongqing។
សរុបរួមទៅ ការបកស្រាយបីយ៉ាង អំពីថាតើអ្វីទៅនាំអោយមានការចាកចេញរបស់លោក បូ ហាក់ដូចជាមានចំណុចរួមគ្នាបំផុត។
ទីមួយ គឺ ថា គាត់ជាឥស្សរជននយោបាយដែលមានការទាក់ទាញខ្លាំងពេកមួយរូប ដែលធ្វើអោយមានការចាប់អារម្មណ៍ចំពោះការគោរពបុគ្គល ដែលថ្នាក់ដឹកនាំរបស់ចិន មិនអាចដោះស្រាយបាន។ ទទួលការគំរាមកំហែងដោយលោក បូ ពួកគេក៏យកគាត់ចេញពីការចាប់អារម្មណ៍របស់ជាតិ។ ទីពីរ ការដែលចាំបាច់ត្រូវតែបណ្តេញលោក បូ ចេញ ពីព្រោះមជ្ឈដ្ឋានអំណាចបក្សកុម្មុយនិស្តចិន ចង់បញ្ជូនសារទៅទាំងក្នុងប្រទេស ទាំងក្រៅប្រទេស អំពីទស្សនៈរបស់ខ្លួន អំពីគំរូ Chongqing។ ទីបី និងជាចំណុចចុងក្រោយ ការកំចាត់របស់លោក បូ ចំពោះ Wang Lijun គឺជាការប៉ុនប៉ងដើម្បីខ្ទប់រឿងក្តីពុករលួយ ដែលអាចមានការពាក់ព័ន្ធដល់គ្រួសាររបស់លោក បូ។ ដោយស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជាប់កុនក្នុងឧបាយកលនេះ លោក បូ ក៏ត្រូវបានបណ្តេញពីការងារ។ អ្នកតាមមើលប្រទេសចិនយូរមកហើយភាគច្រើន ពិតជាប្រញាប់នឹងលើកហេតុផលថា ការពិតនោះអាចថាជាការរួមផ្សំនូវកត្តាទាំងបី ក៏ដូចជា មានរឿងផ្សេងទៀត ដែលនៅមិនទាន់ទម្លាយជាសាធារណៈ។
អ្វីដែលថាប្រហែលជាសំខាន់ដូចគ្នាដែរ គឺការពិនិត្យមើលឡើងវិញអំពី អ្វីដែលផលប្រយោជន៍អាមេរិក និងអឺរ៉ុប ក្នុងការយកលោក បូ ស៊ីឡៃ ចេញ គិតដូចម្តេច អំពីចំណោទ ការព្រួយបារម្ភ និងភាពគ្មានសន្តិសុខ ដែលលោកខាងលិចចិញ្ចឹមទុកចំពោះចិន។ ក្នុងការបោះឆ្នោតអាមេរិកមួយ ដែលពោរពេញដោយពាក្យសម្តីអំពីបុគ្គល និងការបំភ្លៃយ៉ាងក្រអឺតក្រទម សារជាតិលាក់កំបាំងកាន់តែខ្លាំងនៃនយោបាយរបស់ចិន បានទុកអោយអ្នកលោកខាងលិចជាច្រើន មានការច្របូកច្របល់ ថាតើត្រូវយល់យ៉ាងណាពីសភាពការណ៍នេះ ហើយក៏រឹតតែចង់យល់អោយកាន់តែច្រើនទៀត។
ក្នុងន័យនេះ ភាគច្រើននៃអ្វីដែលជំរុញការបកស្រាយរបស់អាមេរិក ស្តីពី រឿងរ៉ាវ បូ ស៊ីឡៃ គឺជាការប៉ុនប៉ងដើម្បីនឹងយល់អោយបានច្បាស់ តើការកែទំរង់នយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ចិន កំពុងតែទៅតាមទិសណា។ មួយចំណែកធំ ដោយសារតែកង្វះសន្តិសុខសេដ្ឋកិច្ចក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នរបស់អាមេរិក ទំនាក់ទំនងសហរដ្ឋអាមេរិក/ចិន បានឈានចូលស្ថានភាពរដិបរដុបមិនធ្លាប់ដែលមានតាំងពីរដ្ឋការ បៀល គ្លីនតុន ធ្វើអោយមានជាថ្មីនូវស្ថានភាពជាប្រទេសទទួលបានការអនុគ្រោះបំផុត របស់ចិន។ ដោយលាក់នៅពីក្រោយការពិភាក្សាបច្ចុប្បន្នអំពីតួនាទីរបស់ចិន ក្នុងសេដ្ឋកិច្ចអាមេរិក ជាសំណួរដ៏ស៊ីជំរៅទាក់ទងដល់ភាពមិនច្បាស់លាស់ ដោយពួកអ្នកធ្វើគោលនយោបាយអាមេរិក អំពីថា តើការកែទំរង់នយោបាយ/សេដ្ឋកិច្ចរបស់ចិន នឹងនាំយកទំនាក់ទំនងនោះទៅណា។
ជាវិបាក ការសម្រេចរបស់ក្រុងប៉េកាំង នៅកណ្តាលផែនការជំរុញសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន ធ្វើ អោយមានរបៀបរៀបរយឡើងនូវ ការអនុវត្តមានប្រភពក្នុងស្រុកយូរមកហើយ តាមរយៈគោលនយោបាយកែប្រែថ្មី (នវានុវត្ត) ដែលមានក្នុងស្រុក និងធ្វើការប្រឹងប្រែងដើម្បីអនុវត្តឧស្សាហកម្មខ្នាតលើជាពិសេស ក្នុងបច្ចេកវិទ្យាស្អាត និងផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រជីវិត បានធ្វើអោយជនជាច្រើននៅវ៉ាស៊ីនតោន ច្បាស់ក្នុងចិត្តថា ការកែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ចរបស់ចិនបានឈានដល់ចំណុចលែងទៅមុខហើយ។
តែ ពេល ក្រុងប៉េកាំង បានបង្ហាញនូវបញ្ជីការវិនិយោគត្រង់បរទេសថ្មីៗ បំផុត នៅដំណាច់ឆ្នាំ ២០១១ ទិសដៅលើសលប់ ដែលឧស្សាហកម្មទាំងនោះអោយជាសញ្ញា គឺរដ្ឋាភិបាលកណ្តាលពេលនេះនឹងអនុញ្ញាតអោយមានការវិនិយោគត្រង់បរទេស គឺការបើកចំហរ មិនមែនបិតបាំងទេ។ សំណាញ់នៃសញ្ញាច្របូកច្របល់ទាំងនេះ មានន័យថាជនជាច្រើននៃក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន ប្រញាប់ក្នុងការលោតទៅរកព្រឹត្តិការណ៍ដូចជាការចាកចេញរបស់ លោក បូ ជាភស្តុតាងថា ការកែទំរង់មួយ ឬក៏អ្វីណាមួយទៀត ជាបំណងដ៏ពិតៗ របស់ថ្នាក់ដឹកនាំចិន។ ដោយសារថា ក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន បានភ្ជាប់ការកែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ចជាមួយការដែលចិនមានរដ្ឋាភិបាលក្នុងទម្រង់កាន់តែប្រជាធិបតេយ្យឡើង គន្លងនៃការកែទំរង់សេដ្ឋកិច្ចរបស់ក្រុងប៉េកាំង ត្រូវបានចាត់ទុកថាសំខាន់ត្រូវតែយល់។
នយោបាយពីក្រោយការចាកចេញរបស់ បូ ស៊ីឡៃ អាចថាជាការជម្រុញដោយបុគ្គលភាពទាំងស្រុង តែ នៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក មនុស្សជាច្រើនក៏ចង់នឹងជឿថា ការដែលគាត់ត្រូវបានដកចេញពីមុខតំណែង ចង្អុលទៅរកការអោយសញ្ញារបស់ចិន ដល់អ្នកនៅខាងក្រៅព្រំដែនរបស់ខ្លួនថា ប្រទេសកំពុងតែចាកចេញឆ្ងាយពី គំរូ Chongqing ឆ្ពោះទៅរកអ្វីដែលមានការនិយាយដល់ថាជា គំរូ ក្វាងទុង (Guangdong Model)។ គំរូថ្មីនេះ សង្កត់ធ្ងន់ឡើងថែមទៀតពីវិធិសាស្ត្រវិត្ថារកម្មសេដ្ឋកិច្ច តាមរយៈតម្លាភាពកាន់តែធំឡើង និងការបើកចំហរ ក្នុងរដ្ឋាភិបាល។ Patrick Chovanec អ្នកតាមមើលប្រទេសចិន ដែលលោកខាងលិចតាមស្តាប់ច្រើន បង្រៀននៅសកលវិទ្យាល័យ Tsinghua បានសរសេរបន្ទាប់ពីការចាកចេញរបស់ បូ ស៊ីឡៃ ថា “ចង់និយាយថា វាជាជោគជ័យមួយសំរាប់ក្រុមកែទំរង់សេរីនិយម (ដូចដែលបានលឺគេនិយាយជាញឹកញយ) ទីបញ្ចប់នៃ បូ ស៊ីឡៃ វាជាទីបញ្ចប់នៃគំរូ Chongqing ជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំមិនជាច្បាស់ទេ”។
បើសិនជាអ្នកខាងក្រៅ មិនត្រូវបកស្រាយការចាកចេញរបស់ បូ ស៊ីឡៃ ថាជាសញ្ញានៃទិសដៅកែទំរង់សេដ្ឋកិច្ច និងនយោបាយ នោះវាសមនឹងទទួលយកបាននូវអ្វីដែលទាំងអស់គ្នានិយាយអំពីការដាច់សង្វាក់កាន់តែធំឡើងក្នុងបក្សកុម្មុយនិស្តចិន។ វាជារឿងសាមញ្ញទៅហើយ ពិសេសក្នុងចំណោមអ្នកដែលនៅ Capitol Hill ដើម្បីនឹងលឺថា បក្សកុម្មុយនិស្តចិន ត្រូវបានគេនិយាយដល់ដូចជាអង្គភាពតែមួយ។ សមូហភាពនិយម ដែលមាននៅជាស្នូលនៃទស្សនវិជ្ជានយោបាយសង្គមនិយម និងកុម្មុយនិស្តនិយម ត្រូវបានបញ្ចាំងទៅលើអង្គដឹកនាំរបស់ចិន ដែលជាការនិយាយសរុបមួយ មើលរំលងនូវស្នាមប្រេះស្រាំ និងសម្លេងខ្វែងយោបល់ ដែលមាននៅក្នុងបក្សខ្លួនឯង។ ដោយគ្រាន់តែ មកពីទំនាក់ទំនងសហរដ្ឋអាមេរិក/ចិន ស្ថិតក្នុងកន្លែងជួបគ្នាមួយដែលសំខាន់ និងរសើប វាជាការសមស្របណាស់ដើម្បីទាញចេញនូវការសម្រេចជាក់ស្តែងមួយអំពី ការចាកចេញដោយបង្ខំរបស់ បូ ស៊ីឡៃ ថា មានសម្លេងជាច្រើននៅក្នុងបក្ស កំពុងជំរុញអោយមានគោលនយោបាយខុសគ្នា ជាងគោលនយោបាយដែលក្រុងប៉េកាំងបានផ្តោតទៅលើ។ អ្នកធ្វើគោលនយោបាយអាមេរិកដែលវៃឆ្លាត នឹងចង់គ្រប់គ្រង ការចូលពាក់ព័ន្ធរបស់លោកខាងលិច ជាមួយ ចិន ដើម្បីអោយសម្លេងខ្វែងយោបល់ និងអ្នកនយោបាយមានគំនិតកែទំរង់ជាង មិនត្រូវបានបណ្តេញចេញពីដំណើការនយោបាយរបស់ប្រទេសដោយងាយៗ។
ប្រហែលលើសពីអ្វីៗ ទាំងអស់ ការបកស្រាយនូវអ្វីដែលឧប្បត្តិហេតុ បូ ស៊ីឡៃ មានពាក់ព័ន្ធនឹងអសន្តិសុខនៃបក្សកាន់អំណាចរបស់ចិន វាសំខាន់សំរាប់អ្នកធ្វើគោលនយោបាយ និងអ្នកនយោបាយលោកខាងលិច នឹងស្វែងយល់។ ស្ថិតក្នុងអសន្តិសុខរួមរបស់ខ្លួននៃអាមេរិក ចំពោះការរះឡើងរបស់ចិន វាក្លាយជារឿងសាមញ្ញ ដើម្បីនឹងមើលឃើញថា ការដឹកនាំរបស់ប្រទេសមិនអាចនឹងមានអ្វីខុស។ បញ្ហាអ្វីក៏ដោយ ដែលពួកលោកខាងលិចមានក្នុងគំនិត ជាមួយនឹងគោលនយោបាយនានារបស់ក្រុងប៉េកាំង លទ្ធផលដែលពួកគេអាចបង្កើតបានសំរាប់ប្រទេស វាលំបាកនឹងលើកមកពិចារណាហេតុផលណាស់ តែយ៉ាងណាក្តី នៅពីក្រោមនៃផ្ទៃខាងលើ មានកប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅនូវភាពដាច់សង្វាក់គ្នា បញ្ហានានា និងគ្រាប់បែកកំណត់ម៉ោងផ្ទុះ ដែលចិនត្រូវតែគ្រប់គ្រងអោយបានត្រឹមត្រូវ។
អ្វីដែលថ្នាក់ដឹកនាំរបស់ចិន មានលទ្ធភាពអនុវត្តបានក្នុងអតីតកាលជាង ២០ ឆ្នាំមកនេះ ជាប្រការគួរអោយងឿងឆ្ងល់ណាស់។ បើសិនជាអ្នកណាម្នាក់ យកលទ្ធផលសេដ្ឋកិច្ចដែលក្រុងប៉េកាំងបានផ្តល់អោយនោះ ហើយយកលទ្ធផលទាំងនោះទៅបណ្តុះវានៅអាហ្វ្រិកខាងលិច លោកខាងលិចដែលមានការអភិវឌ្ឍន៍ ពិតជានឹងអបអរលទ្ធផលទាំងនោះ ដោយសារថាការបដិរូបជាវិធីល្អបំផុត។ ក៏ប៉ុន្តែ ពីព្រោះចិនសព្វថ្ងៃកំពុងបង្ហាញខ្លួនជាការប្រឈមជាយុទ្ធសាស្ត្រ ជាមនោគមវិជ្ជា និងនយោបាយ ចំពោះគោលគំនិតដែលត្រូវបានដុសខាត់យូរមកហើយ និងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅរបស់លោកខាងលិច លទ្ធផលដែលខ្លួនសមិទ្ធិបាន ត្រូវបានមើលជាការចំអកឡកឡឺយ និងប្រកបដោយក្តីសង្ស័យ ជាងសាគុណ។
សូម្បីតែជាមួយសមិទ្ធិផលគួរអោយពិភាល់ទាំងនេះនៅក្នុងដៃយ៉ាងណែន ក្រុងប៉េកាំង ដឹងថា ភាគច្រើននៃប្រទេសនៅតែជាប់គាំងក្នុងភាពក្រីក្រខាងដាំដុះ ដែលការទទួលបាននូវសេវាសង្គមជាមូលដ្ឋាន ដូចជា ការថែទាំសុខភាព នៅតែមិនទាន់បានគ្រប់គ្រាន់ និងមានគុណ ភាពនោះក៏ខុសគ្នាយ៉ាងច្រើន និងថា ការរអ៊ូរទាំពីគោលនយោបាយរបស់រដ្ឋាភិបាល ជាបញ្ហា តែងត្រូវសំរិតសំរាំង ដោយអាចធ្វើអោយវឌ្ឍនភាព ដែលក្រុងប៉េកាំងសមិទ្ធិបានមកទល់នឹងពេលនេះ ត្រូវចរខុសផ្លូវ។ ការសម្រេចបានជាក់ស្តែងទាំងនេះ រួមជាមួយនឹងភាពមិនច្បាស់លាស់លើប្រការថា តើចិន អាចបង្កើនទុនសង្គម និងសម្ភារៈគ្រប់គ្រាន់ទេ ដើម្បីឆ្លងស្ថានភាព នៃការនឹងជួបជាមួយព្យុះប្រជាសាស្ត្រវ័យចាស់ដែលនឹងមកដល់ បានធ្វើអោយមេដឹកនាំរបស់ ប្រទេសប្តូរផ្តាច់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដើម្បីមានសេ្ថរភាព និងកំណើនសេដ្ឋកិច្ចបន្ថែមទៀត។
ដោយមានការគិតដូចនេះ អ្នកក្រៅដែលចង់បកស្រាយការចាកចេញរបស់ បូ ស៊ីឡៃ ត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា ការចាកចេញរបស់គាត់វាជះជាពន្លឺបន្ថែមទៀត ទៅលើថា សូម្បីក្នុងស្ថានភាពមានកំណើនសេដ្ឋកិច្ចដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ក្រុងប៉េកាំង តើមេដឹកនាំរបស់ប្រទេសនៅតែដឹងយ៉ាងស៊ីជំរៅអំពី ករណីថាអ្នកណាម្នាក់នៃភាគនានាជាច្រើនរបស់ប្រទេស អាចនឹងរុលចេញផុតពីការត្រួតត្រា។ មែនហើយ បូ ស៊ីឡៃ ជ្រើសយកការប៉ះពាល់ដល់ខ្សែភ្លើងមួយក្នុងចំណោមខ្សែភ្លើងទាំងនោះ ពេលដែលគាត់បង្វែការចាប់អារម្មណ៍របស់ប្រជាជនចិន ចំពោះបទចម្រៀងសមូហភាពនិយម ដែលស្តាប់ដល់ ម៉ៅ និងបង្កើតជាទស្សនីយ៍ភាពអតីតកាលប្រជានិយមដែលតែងតែមានមករបស់ចិន។ មែនហើយ ដោយធ្វើដូចនេះ គាត់មានចេទនាបង្កើនបុគ្គលិកលក្ខណៈសាធារណៈ និងនយោបាយ តាមវិធីដែលធ្វើអោយខូចដល់និយាមនយោបាយរបស់ប្រទេស។ មែនហើយ ផ្លាកពិសេសនៃការកែទម្រង់របស់គាត់ អាចមិនមែនជាទិសដៅដែលរដ្ឋាភិបាលកណ្តាលចង់ទទួលយកទេ។
ក៏ប៉ុន្តែ ប្រហែលជាសំខាន់ជាងអ្វីៗ ឯទៀតដែរ អ្វីដែលភ្នែកលោកខាងលិចត្រូវការឃើញ ពេលពួកគេសម្លឹងទៅការចាកចេញដោយបង្ខំរបស់ បូ ស៊ីឡៃ គឺអសន្តិសុខយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ និងមិនអាចស្រាយបាន សូម្បីប៉ុន្មានទសវត្សក្រោយនៃលទ្ធផលសេដ្ឋកិច្ចដ៏ជោគជ័យ ដែលអោយពណ៌ដល់ផ្ទៃនយោបាយប្រទេស។ សមិទ្ធិកម្មនេះ ត្រូវស្ថិតនៅខាងមុខ និងកណ្តាល ពេលដែលអ្នកធ្វើគោលនយោបាយ និងអ្នកនយោបាយអាមេរិក រៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រសំរាប់ការពាក់ព័ន្ធចិន។ ចិន ជាប្រទេសខ្លាំងពូកែ និងមានអំណាច តែ ចិន ក៏នៅមិនទាន់ឈានដល់ការត្រៀមខ្លួនជាស្រេច ដើម្បីដើរតួជាមេដឹកនាំ ឬជារាជភូត (ខ្មោចបិសាច) ដែលមនុស្សជាច្រើននៅ វ៉ាស៊ីនតោន ហាក់ដូចជាចង់ចាប់បង្ខំទៅលើប្រទេស និងមេដឹកនាំរបស់ប្រទេសនេះទេ។
វប្បធម៌នយោបាយពិបាកគ្រប់គ្រងជាង និងបែកបាក់គ្នាជាងរបស់អាមេរិក អាចនឹងធ្វើអោយសម្បទាន និងវឌ្ឍនភាពមានការលំបាកនឹងសម្រេចបានជាងក្នុងប្រទេសចិន តែ វាក៏ធ្វើអោយការមិនចុះសម្រុងគ្នាងាយនឹងមើលឃើញជាង ហើយការខ្វែងយោបល់ក៏ងាយនឹងរាប់បញ្ចូលជាង។ តាមរបៀបនេះ គំរូរបស់ចិន នៅតែជាមូលដ្ឋានមានសភាពផុយស្រួយជាង និងមិនមានសន្តិសុខជាងគំរូរបស់អាមេរិក តាមសមិទ្ធិកម្មការចាកចេញរបស់ បូ ស៊ីឡៃ រំលឹកអោយយើងដឹង៕
