ប្រជាប្រិយភាព​នៃ​អាទិទេព​ជិះ​គោ ក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ​ពី​បុរាណ

ថ្ងៃ ច័ន្ទ ទី26 មករា ឆ្នាំ2015 ម៉ោង10:51   ផ្នែក: វប្បធម៌/ទេសចរណ៍    ដោយ: កម្ពុជាថ្មី​

M26-01-15-d

មាន​ភស្តុតាង​បង្ហាញ​តាមរយៈ​សំណង់​នៃ ប្រាង្គ​ប្រាសាទ​ជាច្រើន​កាលពី​អំឡុង​ពេល​ជាង មួយ​ពាន់​ឆ្នាំកន្លងមក​ហើយ​ដែល​បាន​បន្សល់ ស្លាកស្នាម​មកដល់ពេលនេះ គឺ​បុព្វបុរស​និង​ដូន តា​ខ្មែរ​មាន​ជំនឿ​លើ​ព្រហ្មញ្ញសាសនា ជាពិសេស​ខាង​និកាយ​ព្រះ​សិវៈ ឬ​ព្រះ​ឥសូរ​ជា​ចម្បង​។ ជា រឿយៗ​គេ​តែង​ឃើញ​បដិមា​ព្រះ​ឥសូរ​ជិះ​គោ​ដែល​ជិះ​ទៅជា​មួយ​ព្រះអង្គ​ផង​ដែរ​គឺ​ព្រះ​មហេសី​ព្រះ

នាម​នាង​ឧមា​ភគវតី​។ យ៉ាង​នេះ​ហើយ​ដែល គេ​និយម​ហៅថា​ជា​ព្រះអាទិទេព​ជិះ​គោ ព្រោះ​គោ ជា​ជំនិះ​របស់​ព្រះ​ឥសូរ។

ក្នុង​ទេវ​កថា​នៃ​សាសនាព្រាហ្មណ៍​បាន​បង្ហាញ​ថា យានជំនិះ​របស់​ព្រះ​ឥសូរ​គឺ​គោ​ដែល មានឈ្មោះ​ថា​ន​ន្ទិ​ន​។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ស្រប​នឹង​ទឹក ចិត្ត​របស់​ប្រជាកសិករ​ខ្មែរ​គឺ​មាន​គោ​ជា​ទំនាក់ទំនង​ប្រកបដោយ​ប្រជាប្រិយ​បំផុត ព្រោះ​គោ​ជា សត្វពាហនៈ​ផ្ដល់នូវ​កម្លាំង​អូសទាញ​ក្នុង​កិច្ច ការ​ស្រែ​ចំការ​របស់​កសិករ​តាំងពី​បុរាណកាល មក​។ គោ​និង​ក្របី​ជួយ​ការងារ​បង្កបង្កើនផល ដល់​កសិករ​ដែលមាន​ភោគផល​កសិកម្ម​ក្នុង ការកសាង​ជីវភាព​រស់នៅ​ឲ្យមាន​ការរីក ចម្រើន​រុងរឿង​នៅក្នុង​សង្គម។

 

ប្រជាកសិករ​ខ្មែរ​បុរាណ​តែង​យល់ថា គោ​ជា សត្វ​មានគុណ​ដែល​ធ្វើឲ្យ​សេដ្ឋកិច្ច​គ្រួសារ កសិករ​ព្រមទាំង​សេដ្ឋកិច្ច​ក្នុងសង្គម​ជួប​នូវ​វឌ្ឍ នភា​ព ជាពិសេស​គឺ​លទ្ធផល​ដ៏​សំខាន់​គឺ​ផល ស្រូវ​តែម្ដង​។ ដោយ​ទឹក​ចិ​ត្ដ​កសិករ​ខ្មែរ​ស្រឡាញ់ គោ ឬ​មានការ​ជាប់ជំពាក់​ចិត្ដ​នឹង​គោ​នោះ គឺ​នៅ ពេល​មាន​បុណ្យទាន​កសិករ​បា​ន​ជួបជុំគ្នា​ម្ដងៗ តែង​និយាយ​តែ​អំពី​រឿង​គោ​របស់ខ្លួន​។ ដូច​ពាក្យ ចាស់​ពោលថា និយាយ​ច្រើនលើក​អំពី​ការប្រើ ប្រាស់​គោ​របស់ខ្លួន​មាន​ភាពងាយស្រួល​គឺ​សំដៅ សរសើរ​តែ​គោ​របស់ខ្លួន​។ ក្នុង​នោះគេ​បាន​បន្ដ ទៀតថា​៖ បើ​និយាយ​អួត​គោ​គេ តើ​គេ​ឲ្យ​ទឹម ឬ​?

ជាការ​ពិតណាស់ កសិករ​ធ្វើស្រែ​បានទទួល ផល​ស្រូវ​ដាក់​ជង្រុក​ពេញ​នោះ គឺ​នាំមក​នូវ​ភាព សម្បូរ​សប្បាយ​រីក​ថ្លា​មុខមាត់​ព្រោះ​បើ​មាន​ស្រូវ ក៏មាន​អ្វីៗ​ទាំងអស់​។ ការរីកចម្រើន​ក្នុង​គ្រួសារ កសិករ​ខ្មែរ​បុរាណ​នោះ គឺ​ដូនតា​តែង​មិន​ភ្លេច គុណ​គោ​របស់ខ្លួន​នោះទេ​។ ជាក់ស្តែង​នៅ​ព្រឹក ថ្ងៃទី​១​នៃ​ការបញ្ចប់​បុណ្យ​ភ្ជុំបិណ្ឌ​នោះ កសិករ ខ្មែរ​តែង​ប្រារព្ធ​ពិធី​លាប​ប្រេងម្សៅ​ដល់​គោ​ដែល ជា​កម្លាំង​ស្រួច​នៃ​ការងារ​កសិកម្ម គឺជា​គោ​ទឹម ដោយមាន​ការសុំ​ខមាទោស​ពី​គោ​ផង ក្រែង​កន្លង មក​តែងមាន​ជួប​នូវ​ការស្តីបន្ទោស​ឬ​វាយ​ធ្វើបាប ដោយ​កំហឹង​ថ្លោះធ្លោយ​នៃ​ប្រការ​ណាមួយ​។ នេះ​ជា​សេចក្តី​អាណិត​ស្រឡាញ់​គោ​នៅក្នុង​សង្គម ខ្មែរ​បុរាណ។

តែ​នៅពេលដែល​កសិករ​ខ្មែរ​បានទទួល​នូវ ជំនឿ​ខាង​សាសនាព្រាហ្មណ៍ ជាពិសេស​មាន ព្រះអាទិទេព​ជិះ​គោ​ព្រះនាម​ព្រះ​ឥសូរ​ដ៏​មាន មហិទ្ធិឫទ្ធិ​អស្ចារ្យ ព្រោះ​ព្រះអង្គ​មាន​តួនាទី​បង្កើត លោក​ផង​និង​បំផ្លាញ​លោក​ផង​នោះ ក៏​បណ្ដាល ឲ្យ​ព្រះ​ឥសូរ​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​ជាង​ព្រះ អាទិទេព​នានា​ក្នុងសង្គម​ខ្មែរ​។ ដ្បិត​កសិករ​ខ្មែរ និង​ព្រះ​ឥសូរ​តែងមាន​តម្រូវការ​គោ​ក្នុង​ការប្រើ ប្រាស់​ផលប្រយោជន៍​ដូចគ្នា។

ជាមួយនេះដែរ មនុស្ស​ដែលមាន​ចំណង់ ចំណូល​ចិ​ត្ដ​ដូចគ្នា​តែងមាន​ទឹក​ចិ​ត្ដ​ស្រុះស្រួល ជាមួយគ្នា ឬ​រាប់អាន​គ្នា​និង​មាន​ទំនាក់ទំនង កិច្ចការ​បានល្អ​ក្នុងការ​រួមរស់​ជាមួយគ្នា​។ ហេតុនេះ ហើយ​ទើប​គេ​អាច​ធ្វើការ​សន្និដ្ឋាន​ថា ប្រជាប្រិយ ភាព​របស់​ព្រះ​ឥសូរ​នៅក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ​ដែល​បណ្ដាលឲ្យ​ដូនតា​កសាង​ប្រាង្គ​ប្រាសាទ ច្រើនជាងគេ​ក្នុងការ​តម្កល់​ទាំង​ទេវរូប​និង​ទាំង សិវលិង្គ​នោះ ព្រោះ​ព្រះ​ឥសូរ​មាន​គោ​ជា​ជំនិះ ពិតប្រាកដ​។ គឺ​អាទិទេព​ជិះ​គោ​នេះហើយ​ដែល គេ​បាន​សម្គាល់​គោ​ថា​ជា​ព្រះ​ដូច​គេ​ហៅថា ព្រះ គោ​ផងដែរ៕

ឥន្ទ្រី​យ៍​ខ្មៅ​