ជាង៣២ឆ្នាំកន្លងទៅហើយ មាតុភូមិកម្ពុជាយើងបានឆ្លងកាត់នូវដំណាក់កាលជាច្រើន ទាំង ដំណាក់កាលសង្រ្គោះជាតិ និងការរស់ឡើងវិញនូវអាយុជីវិតរបស់ប្រជាជន ដំណាក់កាលការពារនិង កសាងជាតិ ពោលគឺដៃម្ខាងប្រយុទ្ធប្រឆាំងការវិលត្រឡប់មកវិញ នៃរបបប្រល័យពូជសាសន៍ ដៃ ម្ខាង ប្រយុទ្ធធ្វើស្រែចម្ការ។ បន្ទាប់មកទៀតយើងបានឈានដល់ដំណាក់កាល វាយផងចរចាផង រហូតដល់ដំណាក់កាលនៃការរកបាននូវសុខសន្តិភាព ការបង្រួបបង្រួមជាតិ និងការអភិវឌ្ឍប្រទេស រហូតមកដល់ បច្ចុប្បន្ននេះ។ ៣២ឆ្នាំនេះ មើលទៅហាក់ដូចជាមួយភ្លែតសោះ។ ៣២ឆ្នាំនេះ គ្មាននរណាម្នាក់នឹកស្មានថា កសាងប្រទេសបានលឿនយ៉ាងនេះ ហើយជីវភាពក៏មានការប្រែប្រួលរីកចម្រើនឆាប់រហ័ស បែបនេះដែរ។ យើងឈរមើលស្នាដៃរបស់យើងទាំងអស់គ្នា ប្រកបដោយមោទនភាព។ យើងអួត សរសើរស្នាដៃយើង ដែលបានកើតឡើងពីបាតដៃរបស់យើង ពីខួរក្បាលយើង ពីគំនិតច្នៃប្រឌិតដ៏រស់រវើករបស់យើង និងពីការឧបត្ថម្ភគាំទ្រទាំងស្មារតីនិងសម្ភារៈ ពីមិត្តភក្ដិរបស់យើងនៅទូទាំងពិ ភពលោក។ ប៉ុន្តែយើងក៏គួរតែក្រឡេកមើលក្រោយទៅវិញបន្តិចថា ទម្រាំបានប៉ុណ្ណេះ តើយើងបាន ធ្វើពលិកម្មអ្វីខ្លះ?
កាលពីមុននោះ ប្រទេសជាតិយើងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកណាស់ ព្រោះត្រូវបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទី ដោយសង្រ្គាម និងដោយរបបប្រល័យពូជសាសន៍ ហើយត្រូវបរទេសហ៊ុមព័ទ្ធខាងនយោបាយនិងសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងអយុត្តិធម៌។ ងើបពីឋាននរកមកគ្មានសល់អ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែ យើងសាមគ្គីគ្នា ស្រឡាញ់គ្នា ជួយឧបត្ថម្ភទំនុកបម្រុងគ្នា។ អ្នកមានធនធានតិចតួច ជួយឧបត្ថម្ភអ្នក ខ្សត់ខ្សោយ។ អ្នកខ្សត់ខ្សោយជួយឧបត្ថម្ភអ្នកអត់ និងអ្នកទាល់ច្រក។ អង្ករមួយកម្បង់ អំបិលមួយក្ដាប់ក៏យើងចែករំលែកគ្នា ដើម្បីរស់ ដើម្បីមានកម្លាំងកសាងជាតិ។ អ្វីដែលសំខាន់នៅពេលនោះ គឺ យើងបានរួមគ្នាបំផុស និងចូលរួមអនុវត្តចលនាប្រឡងប្រណាំង។ ចលនានេះបានបង្កើតឡើងនៅ ក្នុងគ្រប់វិស័យទាំងអស់។ ប្រឡងប្រណាំងនៅក្នុងចលនាបង្កបង្កើនផល ដើម្បីបង្កើនស្បៀងឧបត្ថម្ភ ជីវភាពរស់នៅ។ ប្រឡងប្រណាំងនៅក្នុងការការពារជាតិ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការវិលត្រឡប់មកវិញ នៃ របបប្រល័យពូជសាសន៍ប៉ុល ពត។ ប្រឡងប្រណាំង កសាងភូមិឃុំ ក្រោមទិសស្លោក ដែលជាអនុស្សាវរីយ៍មិនអាចបំភ្លេចបានរបស់យើង គឺ«ភូមិស្អាតស្រែល្អ» ។ ប្រឡងប្រណាំង នៅក្នុងវិស័យអប់រំ អ្នកចេះច្រើនបង្រៀនអ្នកចេះតិច អ្នកចេះតិចបង្រៀនអ្នកមិនចេះសោះ។ ទីបំផុតយើងបានបង្កើតនូវ សមិទ្ធផលជាច្រើន ដែលជាស្នាដៃរបស់យើងដែលកើតចេញពីចលនាប្រឡងប្រណាំងនេះ។ ដោយស្នាដៃទាំងនេះ ដោយសារសមិទ្ធផលទាំងនេះ វាក៏បានក្លាយទៅជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដ៏រឹងមាំ ក្នុងការអភិវឌ្ឍមាតុភូមិយើងរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។ នេះគឺជាចលនាប្រឡងប្រណាំងដើម្បីរស់....។
ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះក៏មានចលនាប្រឡងប្រណាំងដែរ។ ប្រទេសជាតិមានការអភិវឌ្ឍ ជីវភាពរស់នៅរបស់មនុស្សក៏មានការប្រែប្រួលរីកចម្រើនយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែក៏គួរឲ្យសោកស្ដាយមាន មន្រ្តីមួយចំនួនតូចបានប្រែធាតុ ទុកបទពិសោធន៍មិនល្អឲ្យមនុស្សជំនាន់ក្រោយ ដែលជាស្រទាប់បន្តវេន។ អ្នកមានយសសក្ដិមានលុយវាល់លានដុល្លារ រឹតតែស្លន់ស្លោចង់មានថែមទៀត ភ្លេចគិតពី ទង្វើថោកទាប ភ្លេចគិតពីកិត្តិយស ភ្លេចគិតពីអតីតកាលដ៏កម្សត់ ប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ បំផ្លាញផលប្រយោជន៍ជាតិ។ ពួកទាំងនេះ ខិតខំប្រឡងប្រណាំងដណ្ដើមគ្នាធ្វើមានធ្វើបាន... ប្រឡងប្រណាំង អ្នកណាមានលុយច្រើនជាង អ្នកណាមានវីឡាច្រើនជាង អ្នកណាចិញ្ចឹមស្រីស្នេហ៍បានច្រើនជាង អ្នកណាមានលុយទិញឡានទំនើបៗឲ្យកូនបើកបង្ហោះបុកគេបុកឯងងាប់បានច្រើនជាង... នៅពេលដែលផុសចេញគំនិតបែបនេះ សួរថា តើគេរកលុយបានមកពីណា បើមិនប្រព្រឹត្តអំពើពុករលួយទេនោះ? នេះគឺជាចលនាប្រឡងប្រណាំងឆ្ពោះទៅរកសេចក្ដីស្លាប់យ៉ាងពិតប្រាកដ។ ប្រមុខរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា តែងតែដាស់តឿនជាញឹកញយ ដោយការអង្វរករផង ដោយការបិណ្ឌបាត្រផង ដោយការព្រមាន ធ្ងន់ៗផង ប៉ុន្តែពួកទាំងនោះយកចិត្តទុកដាក់ស្ដាប់តែមួយរយៈខ្លីប៉ុណ្ណោះ រួចក៏ប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ឡើងវិញដដែល។
ការគោរពស្រឡាញ់ប្រជាជន ស្រឡាញ់ប្រទេសជាតិ គឺវាត្រូវតែកើតចេញពីសារជាតិ របស់មនុស្ស វាត្រូវតែរស់រវើកនៅក្នុងសរសៃឈាម ក្នុងខួរក្បាល ក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្សនោះ។ បើស្មារតីបែបនេះវាដុះដាលឡើងក្នុងសរសៃឈាមរបស់គេមែនហើយនោះ ទោះជាមនុស្សនោះធ្លាក់ទៅដល់ក្រហែងណាក៏ដោយ ឬឡើងទៅទល់មេឃក៏ដោយ ក៏គេនៅតែគោរពស្រឡាញ់ប្រជាជន និងប្រទេសជាតិរបស់ខ្លួនដោយស្មោះត្រង់ដដែល ហើយមិនចាំបាច់ទាល់តែនាយករដ្ឋមន្រ្តីរំលឹកម្ដងហើយម្ដងទៀតនោះទេ។ យើងគួរតែបំផុសនៅក្នុងស្មារតីរបស់យើង អ្នកនៅជុំវិញយើង និងសង្គមជាតិយើងឡើងវិញ នូវចលនាប្រឡងប្រណាំងកសាងជាតិ ស្រឡាញ់ជាតិ ស្រឡាញ់ប្រជាជន ដែលជាចលនាប្រឡងប្រណាំងដើម្បីរស់ ដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍មាតុភូមិយើង ឲ្យរីកចម្រើនថែមទៀត និងជាពិសេសគឺដើម្បីអនាគតកូនចៅយើង៕
លី ទួង
| < មុន | បន្ទាប់ > |
|---|
